Η “άλλη” Ελλάδα ξυπνά σε τρεις φάσεις

Στεφανία Ξυδιά

Μέσα από την μικρή εμπειρία και γνώση των εικοσιτριών μου χρόνων, θέλω να πιστεύω στο κίνημα των ‘Αγανακτισμένων’ ως το αρχικό βήμα μιας γενικότερης εθνικής αφύπνισης και ανασυγκρότησης. Μια μαζική κινητοποίηση, που με αργά αλλά σταθερά βήματα θα μπορούσε να οδηγήσει στην πρόοδο μέσα από τρία στάδια: άρνηση – αποδοχή – αλλαγή. 1: AΡΝΗΣΗ: Το ότι τόσες εκατοντάδες χιλιάδες Ελλήνων άφησαν την απάθεια και τον ατομικισμό του καναπέ και ανακαλύπτουν ξανά τις αρχές της δημοκρατίας, του διαλόγου και της αλληλεγγύης, επαναπροσδιορίζοντας την έννοια του δημόσιου χώρου, αποτελεί εξαιρετικά ελπιδοφόρο γεγονός. Βρισκόμαστε όμως ακόμα στο στάδιο της ΑΡΝΗΣΗΣ: Δεν χρωστάω, δεν πληρώνω, δεν πουλάω, δεν το κουνάω, και ούτω καθεξής. Όμως η αγανάκτηση και το βρισίδι δεν αρκούν. Μπορεί ο πατριδο-γήπεδο τζερτζελές που στήνεται καθημερινά στο “άνω διάζωμα” της πλατείας να έχει ευεργετικές ‘group therapy’ ιδιότητες για τους αρχάριους, όμως πρέπει σύντομα να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων υιοθετώντας δυνατά, σοβαρά, ξεκάθαρα συνθήματα με συγκεκριμένες απαιτήσεις. “Η Βουλή είναι ο καθρέπτης μας” είπε ένας φίλος. Μπορείς να την κλείσεις, να την κάψεις, όμως μόνο όταν αλλάξει η κοινωνία που αντανακλάται σε αυτήν θα αλλάξει και το σημερινό διαβρωμένο είδωλο που τόσο μας πληγώνει. 2: ΑΠΟΔΟΧΗ: Μετά από ένα χρόνο υπό το μνημόνιο, έφτασε η ώρα να περάσουμε από το αντιδραστικό στάδιο της ΑΡΝΗΣΗΣ στην ΑΠΟΔΟΧΗ της πραγματικότητας. Μιας πραγματικότητας δύσκολης που “δε σηκώνει” ούτε αυθημερόν διαγραφή του χρέους, ούτε έξοδο από την ΕΕ και το ευρώ, ούτε γενικές απεργίες, ούτε άλλες αφελείς προτάσεις που ακούγονται τακτικά στο “κάτω διάζωμα”. Δεν μπορούμε να αποζητούμε ευημερία ευρωπαϊκού επιπέδου, ονειρευόμενοι ταυτόχρονα δομές και πρακτικές χωρών που βρίσκονται δεκάδες θέσεις χαμηλότερα στους διεθνείς αναπτυξιακούς δείκτες! Δε χρειάζεται να είσαι οικονομολόγος για να καταλάβεις ότι χωρίς συρρίκνωση του παθογόνου δημόσιου τομέα, περικοπές και επιλεκτικές ιδιωτικοποιήσεις, με μόνο όμως γνώμονα το κοινό συμφέρον, “δε βγαίνουμε”. Η αποδοχή, λοιπόν, έγκειται στη συνειδητοποίηση της πραγματικής θέσης της Ελλάδος στον παγκόσμιο χάρτη, με τα πολλά προβλήματα αλλά και τις δυνατότητές της. Και αυτή η αποδοχή επιβάλλει ενδοσκόπηση τόσο σε συλλογικό όσο σε προσωπικό επίπεδο: εγώ τι έκανα τόσα χρόνια, τι προσέφερα, τι δημιούργησα, ποιόν ψήφισα; 3: AΛΛΑΓΗ: Μόνο έτσι ξεκινάει το στάδιο της πολυπόθητης ΑΛΛΑΓΗΣ. Μια αλλαγή που προϋποθέτει πολύ σκληρή δουλειά, δημιουργικότητα, εκμετάλλευση των υπαρχόντων και ανάπτυξη νέων συγκριτικών πλεονεκτημάτων μας ως έθνος και που δεν πρόκειται να έρθει από κανένα κόμμα, κανέναν ηγέτη , καμία διεθνή συμφωνία ή “πακέτο”. Και η αλλαγή αυτή βασίζεται στην εκ νέου υιοθέτηση των βασικών εννοιών της ανάπτυξης: ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ και ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ. Σε αυτή τη χώρα η έννοια της συνεργασίας, του ΕΜΕΙΣ, θυσιάστηκε στο βωμό ενός υπερτροφικού ΕΓΩ. Οι επιπτώσεις του αρρωστημένου ελληνικού κοντόφθαλμου ατομικισμού είναι πλέον εμφανείς σε όλα τα επίπεδα. Όσο για τον ανταγωνισμό, δυστυχώς υιοθετήθηκε μόνο στην κατανάλωση (Land Rover εσύ – Cayenne εγώ! Prada αυτή – Louis Vuitton εγώ!). Αντίθετα, στην παραγωγή ο ανταγωνισμός απαξιώθηκε ενώ παγιώθηκε ο νόμος της ήσσονος προσπάθειας και η ενδημική κλεπτοκρατία, και μαζί η δαιμονοποίηση της επιχειρηματικότητας, η περιθωριοποίηση της καινοτομίας. Πλέον υπάρχουν χιλιάδες (ηλικιακά ή ψυχικά) νέοι Έλληνες, εντός και εκτός συνόρων, με πλεόνασμα γνώσεων, ιδεών, εξωστρέφειας και παραγωγικής δύναμης. Πολλοί διαπρέπουν στα κορυφαία πανεπιστήμια του κόσμου, άλλοι διευθύνουν επιτυχημένες εταιρίες, οι περισσότεροι υπό το καθεστώς έμμεσης πνευματικής και ηθικής εξορίας από την πατρίδα. Έζησα ανάμεσά τους για χρόνια και σας διαβεβαιώνω ότι οι περισσότεροι θα επέστρεφαν εάν υπήρχε σοβαρή αξιοκρατική επιστράτευση όλων των δημιουργικών δυνάμεων της κοινωνίας για την οικονομική, κοινωνική και πολιτισμική ανόρθωση της Ελλάδος. Κι εγώ εξοργίζομαι με τα εκατομμύρια που σπαταλήθηκαν για το τίποτα, την προκλητική και απαράδεκτη ατιμωρησία των πολύ γνωστών αγνώστων, για το χρέος που μου επιβλήθηκε πριν ακόμα σταθώ στα πόδια μου. Όμως όσο αγανακτώ με την ανικανότητα και αποτυχία των σημερινών πολιτικών, άλλο τόσο αγανακτώ με τους “επαγγελματίες” συνδικαλιστές, τους στενόμυαλους απεργούς, τους αντιδραστικούς αιώνιους φοιτητές. Όσο και να βρίσουμε, όσους και να στείλουμε στη φυλακή, όσο μεγάλο ποσοστό του χρέους κι αν κριθεί “απεχθές”, εάν δεν αλλάξουμε μυαλά και δομές σε εθνικό επίπεδο, αργά ή γρήγορα θα βρεθούμε και πάλι εγκλωβισμένοι σε παρόμοια αδιέξοδα. Έχω αποδεχθεί πλέον ότι θα ζήσω πολύ χειρότερα από τους γονείς μου, όμως δε δέχομαι οι αναπόφευκτες θυσίες των επόμενων 5-10 ετών να μην προσφέρουν στα δικά μου παιδιά μια καλύτερη κοινωνία, μια υγιή οικονομία, έναν ενδυναμωμένο Ελληνισμό. Η μητέρα φύση έχει φροντίσει έτσι ώστε η γενιά των χαραμοφάηδων που ρήμαξε αυτό τον τόπο να αφανιστεί εντός 20-30 ετών. Το θέμα είναι οι σημερινοί 20άρηδες και 30άρηδες να προστατευτούμε από τη σαπίλα που αναβλύζει από ολόκληρο το ελληνικό οικονομικο-πολιτικο-κοινωνικό οικοδόμημα και να χτίσουμε, με (πρωτόγνωρο ίσως) αίσθημα πολιτειακής συνείδησης, προσωπικής ευθύνης και συντονισμένης συλλογικότητας, νέες βάσεις για ένα βιώσιμο, ανταγωνιστικό εθνικό μοντέλο ανάπτυξης σε όλα τα επίπεδα. Όσο καλές προθέσεις και να έχουν οι ελάχιστοι αξιόλογοι εκ των σημερινών 300, είναι ξεκάθαρο πλέον ότι η αυλαία της κομματοκρατίας είναι έτοιμη να πέσει και ότι οι γαλαζοπρασινοκόκκινες μαριονέτες που μας οδήγησαν στο σημερινό αδιέξοδο δεν πρόκειται να προσφέρουν ούτε άμεσες, ούτε αποτελεσματικές λύσεις. Εμείς, ως αγανακτισμένοι μεν, αλλά δραστήριοι και σκεπτόμενοι πολίτες οφείλουμε να μετατρέψουμε την παρούσα αντίδραση σε δημιουργική, ουσιαστική δράση. Υπάρχουν συγκλίνουσες απόψεις μεταξύ του ανομοιογενούς πλήθους αγανακτισμένων και είναι επείγον να εκφραστούν μέσα από ξεκάθαρες απαιτήσεις: Κατάργηση βουλευτικής ασυλίας, αλλαγή εκλογικού νόμου, αναθεώρηση συντάγματος, διαφάνεια στις δανειακές συμβάσεις και όλες τις κρατικές δαπάνες. Είναι κρίμα τόσος κόσμος να αρκείται σε υβριστικά μηνύματα, λαϊκές συνελεύσεις αμφιβόλου αποτελεσματικότητας, και να βλέπει ως μόνη λύση γενικές απεργίες και περαιτέρω παράλυση του κοινωνικοοικονομικού ιστού. Προσωπικά, ελπίζω η μαζική δίψα για αληθινή δημοκρατία και οι δύσκολες συγκυρίες να φέρουν στο φως αν όχι μία (λόγω πολυμορφίας απόψεων) αλλά δύο-τρεις νέες , “καθαρές” πολιτικές δυνάμεις που θα καλύψουν το τεράστιο υπάρχον πολιτικό κενό και με ήπια ισχύ θα ανατρέψουν το υπάρχον πολιτικό σκηνικό. Με την αναγκαία αλλαγή του εκλογικού νόμου πιθανότατα θα προκύψουν κυβερνήσεις συνεργασίας, που με μια νέα, υπερκομματική λογική θα ξεκινήσουν το μακρύ και δύσκολο έργο ανοικοδόμησης της Ελλάδος. Στην κρίσιμη αυτή ιστορική καμπή, εύχομαι η νέα γενιά να μας εκπλήξει.

Δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα Nooz.gr, 10/06/2011

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s