Ο λογαριασμός έφτασε στο τραπέζι μας

Του Πολίτη Γιάννη

Η χώρα μας για πολλά χρόνια λειτουργούσε σε μακροοικονομικό επίπεδο χωρίς έναν αξιόπιστο εθνικό σχεδιασμό. Το γεγονός αυτό, την έχει φέρει αντιμέτωπη με μια από τις σημαντικότερες κρίσεις χρέους στην ιστορία της. Καθώς οι συνέπειες αγγίζουν όλο και πιο πολύ την πραγματική οικονομία οι πολίτες αναζητούν τις αιτίες που οδήγησαν στην κατάσταση αυτή. Οι αιτίες είναι, σίγουρα, πολλές και πολυδιάστατες. Στο σύνολό τους όμως συντέλεσαν και συντελούν στη δημιουργία και στην ύπαρξη του ίσως σπουδαιότερου μακροοικονομικού προβλήματος, αυτό του υψηλού ελλείμματος στο εμπορικό ισοζύγιο της χώρας.
Το γεγονός, λοιπόν, ότι σχεδόν ανέκαθεν οι εισαγωγές ήταν πολύ περισσότερες από τις εξαγωγές μας αποτέλεσε τον βασικό λόγο διόγκωσης του δημοσίου χρέους στην χώρα μας. Την σπουδαιότητα του προβλήματος αυτού μπορούμε να την αντιληφτούμε με την εξέταση ενός παραδείγματος. Ας υποθέσουμε ότι δύο άτομα, ο Α και ο Β αποτελούν μία οικονομία, την Ελλάδα. Στην «γέννηση» της, ο Α έχει 10 € κατοχή του και παράγει νερό, ενώ ο Β έχει και αυτός 10 € και παράγει ψωμί. Υποθέτουμε ακόμα ότι οι τιμές διαμορφώνονται στα 10 € και για τα δύο προϊόντα. Αν σε μία στιγμή εμφανιστεί και μία άλλη οικονομία, πχ η Γερμανία πουλώντας καλύτερη ποιότητα νερού για 10 € ή και λιγότερο, ο Β θα επιλέξει να αγοράσει νερό από την Γερμανία. Έτσι στην ελληνική οικονομία θα μείνουν μόνο τα 10 € του Α. Αν αυτό επαναληφτεί αντίστοιχα άλλη μία φορά, δεν θα έχουν μείνει χρήματα για συναλλαγές στην Ελλάδα. Καθώς όμως η Γερμανία θέλει να συνεχίσει την υψηλή παραγωγή της και τις εξαγωγές της, θα δανείσει στον Α και στον Β από 10 € για να αγοράσουν τα γερμανικά προϊόντα. Υπό αυτές τις συνθήκες, ο Α και ο Β θα σταματήσουν πλέον να παράγουν και μόνο θα καταναλώνουν με μία παράλληλη υπερχρέωση της οικονομίας τους.
Το παράδειγμα αυτό, πράγματι, παρουσιάζει τα πράγματα αρκετά απλοποιημένα και δεν αποκαλύπτει όλους τους λόγους που συντέλεσαν στο κλείσιμο των ελληνικών επιχειρήσεων. Παρόλ’ αυτά, δείχνει τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούσε η ελληνική οικονομία τα τελευταία 30 χρόνια. Ο ενδιάμεσος του δανεισμού που αναφέρει το παράδειγμα ήταν και εξακολουθεί να είναι το ελληνικό δημόσιο. Δηλαδή, το κράτος δανειζόταν υπέρογκα ποσά και με αυτά τροφοδοτούσε την οικονομία. Τα ποσά όμως αυτά μεταφέρονταν μέσω των εισαγωγών σε τρίτες χώρες με αποτέλεσμα οι εισπράξεις από τους φόρους, τα έσοδα του κράτους, να είναι διαρκώς λιγότερα από τα έξοδα του.
Σήμερα, λοιπόν, η χώρα μας καλείται να αλλάξει ριζικά. Καλείται σε πολύ μικρό διάστημα να κάνει αλλαγές που καθυστέρησαν δεκαετίες. Λύσεις υπάρχουν πολλές όμως ο στόχος είναι και πρέπει να είναι μοναδικός, να αυξηθεί η παραγωγή (η λεγόμενη ανάπτυξη) με παράλληλη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας ως προς τις τιμές αλλά κυρίως ως προς την ποιότητα των παραγόμενων αγαθών. Μόνο με τον τρόπο αυτό η χώρα μας θα μπορέσει να κινηθεί προς την ισοσκέλιση του εμπορικού της ισοζυγίου και να αποκτήσει μία μακροχρόνια βιώσιμη πορεία. Τώρα πια ο λογαριασμός έφτασε στο τραπέζι μας.

Δημοσιεύτηκε στο: περιοδικό AIESEC- my World SPRING 2011

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s